Het aantal meldingen van dierenleed bij Meldpunt 144 is in korte tijd verdrievoudigd naar 150.000 per jaar, terwijl de capaciteit om echt iets met al die meldingen te doen achterblijft. De Koninklijke Hondenbescherming luidt de noodklok. Dibevo steunt de roep om een bereikbaar meldpunt, maar plaatst daar wel een stevige kanttekening bij, want alleen de telefoon vaker opnemen lost het onderliggende dierenleed niet op.

Hoewel Dibevo het belang van een goed functionerend vangnet onderschrijft, pleit de brancheorganisatie voor een bredere blik. Wanneer meldingen zo extreem stijgen, moeten we ons niet alleen afvragen of er genoeg mensen zijn om de telefoon op te nemen, maar vooral waarom het misgaat. Dibevo pleit daarom voor een integrale en structurele oplossing:

• Dierenmishandeling staat zelden op zichzelf. Zoals de Hondenbescherming al aangeeft, is er vaak een koppeling met huiselijk geweld, schulden of psychische problematiek. De oplossing ligt in actieve samenwerking tussen dierenwelzijnsorganisaties, schuldhulpverlening en de geestelijke gezondheidszorg. Door de mens te helpen, help je vaak ook het dier. 
• We moeten af van het ad-hoc reageren. Er is behoefte aan een goede registratie en analyse van de gevallen. Wat zien wij daarin? Welke acties zijn effectief en waar liggen de blinde vlekken? Alleen met heldere data kun je gericht beleid voeren in plaats van blindelings capaciteit opschalen
  
• Verantwoorde omgang met dieren begint bij kennis. Hoe meer we aan de voorkant investeren in goede voorlichting en het voorkomen van impulsaankopen, hoe minder de 'noodrem' van Meldpunt 144 nodig zal zijn.

De noodrem is niet genoeg

Dibevo steunt de roep om een professioneel meldpunt, maar daagt de politiek uit om verder te kijken dan alleen extra budget voor de telefoonlijn. Het doel moet zijn om de achterliggende oorzaken van dierenleed bij de wortel aan te pakken, zodat hulp achteraf minder vaak nodig is.